Tomohon, ontbijt en twijfel

Na het eten met de jas aan en twijfelend of ik ook mijn sokken uit de rugzak had moeten halen heb ik mij zelf gestort in een hete douche. Ja gestort want wat ik niet gezien heb heeft mijn kamer een stort douche. Ik mag wel zeggen de lekkerste douche die ik, in jaren tropen vakanties, heb gehad.

De douche was zo warm, dat nadat ik vanuit de douche op het balkon kwam mijn bril aansloeg, ik zag niet veel meer.

Het bleek niet de condens te zijn maar de turbulente bewolking van de vulkaan was zo laag gekomen dat mijn kamer ook in de mist lag. Turbulent want de mist draaide om mij heen.

Het was heerlijk slapen, geen airco nodig op de kamer, regelmatig de deuren open om de frisse lucht binnen te halen.

Ik ben twee keer wakker geworden. Om twee uur checkte een Indonesische familie nog in, die kunnen niet zachtjes doen en om vijf uur was er een groep jongens aan het zwemmen, blijkbaar een training want er stond een trainer naast het zwembad heel hard instructies te schreeuwen……..niet fijn als daardoor de gasten wakker van worden. Van dat laatste heb ik in de ochtend wel even melding gemaakt.

De bewolking is voor een groot gedeelte opgelost en als ik om zeven uur opsta is de vulkaan weer zichtbaar.

Profiteren hiervan, dus ik zit al vroeg aan het ontbijt om om acht uur mijn eerste wandeling te gaan maken.

Het dorp Tomohon ligt zo’n 15 à 20 minuten lopen verderop. Je hebt niet zoveel zicht meer op de vulkaan.

Tomohon is een lang gestrekt dorp doorsneden door een behoorlijk drukke weg, er zijn twee kerken en wat zie ik………een molen op een dak. Dat blijkt te zijn van een “Holland Bakery” te zijn. Ik ga natuurlijk even binnen kijken. Nee, helaas geen Brabants goud volkorenbrood. Het is echter een luxe bakkerij met veel soorten (Indonesisch) zoet gebak.

Ik probeer het even maar er wordt ook geen Nederlands gesproken.

De langgerekte straat kent veel kleine supermarktjes en wat opvalt veel winkeltjes waar ze snijbloemen verkopen. Tegen het einde van het dorp kijk je tegen een andere vulkaan aan, de tweeling vulkaan waar ik in het vorige verslag over schreef.

Op en neer door het dorp, de lucht begint al weer aardig te betrekken en ik besluit terug te keren naar mijn resort. Na twee en een half uur ben ik net terug als het weer gaat regenen.

Een uurtje pauze met een bakje koffie op mijn balkon.

Rechts achter het resort is een rotswand te zien, ik wil daar eens gaan kijken, ook hoor ik dat ze daar stenen aan het afgraven zijn. Benieuwd.

Als de regen stopt en een matig zonnetje doorbreekt ga ik weer op stap.

De weggetjes en paden die ik inloop lopen allen dood. Via de hoofdweg loop ik naar een dorp verderop. Veel is daar echter niet te beleven en op basis van de dreigende bewolking bepaal ik de lengte van mijn route. Ik probeer nog iets te vinden waar ik iets zou kunnen drinken, helaas…..

De weg heen liep erg naar beneden dus de terugweg, bergopwaarts is zwaarder.

Brengt mij bij de vraag: Ga ik nog de vulkaan op?

Nee dus.

Het startpunt naar de krater, die aan de zijkant van de vulkaan ligt, ligt verder op. Geadviseerd wordt om daar met een taxi naar toe te gaan.

Dan volgt er een wandeling door een bos en/of begroeiing totdat je een oude lavastroom tegenkomt. Via deze lavastroom kan je naar boven, zo’n anderhalf uur. Deze lavastroom schijnt goed te volgen te zijn maar elders wordt geadviseerd een gids mee te nemen om verdwalen te voorkomen.

Er is echter nog een waarschuwing, ga niet als het regent. De oude lava stroom is onregelmatig, veel losse stenen en spek glad als het nat is.

Daarbij, als je boven bent en je zit in de bewolking, dan zie je niets.

Kortom, Nee dus.

Maar even terug naar mijn tweede wandeling. Ik ben weer net op tijd terug voor de motregen weer begint. Toe aan een lekkere koude Lemon drink en een portie gebakken banaan. In het zwembad is inmiddels een grote groep jongeren gekomen, een poolparty met harde Indonesische disco muziek. Op regelmatig wat motregen blijft het vandaag verder redelijk weer.

In de avond eet ik maar weer hier in het restaurant, ik heb geen zin om door motregen 20 minuten te gaan lopen.

Vannacht was de zwemtraining om vier uur, rare jongens die Indonesiërs, maar ik hen de couch niet gehoord :-)

Vandaag is het echter weer bar en boos. Het regent al als ik opsta.

Niet alleen het weer is bar en boos maar de organisatie van het ontbijt is ook bar en boos.

Het ontbijt in dit resort kan ik eens goed afkijken en het functioneert voor geen meter. Ik weet dat er niet veel gasten zijn dus een ontbijt buffet (wat hier eigenlijk hoort) is ook niet nodig.

Een serveerstertje komt van een papiertje voorlezen wat ik kan bestellen……vooral Indonesisch ontbijt, ik moet haar aangeven dat ik geen warm eten wil maar een normaal ontbijt. Doe mij maar een omelet van twee eieren, brood en wat worstjes erbij, beetje tomaten ketjup, kopje thee. Ik zie de paniek al in haar ogen komen, hoe moet ze dit alles voor elkaar krijgen. Er worden hulptroepen ingeschakeld. Binnen de kortste keren zijn er zes man aan het werk. Diegene die de eieren bakt kan natuurlijk geen thee zetten. Diegene die thee zet weet niet waar de worstjes liggen. Tomaten ketjup, moet dat in een bakje ? Het regelen van alleen mijn ontbijt levert al veel stress op. Omelette van twee eieren, ja, die maak je niet met één ei. Ze vraagt of de “sunny side” up moet. “Doos”, dat is een spiegelei zeg ik in het Nederlands.

Het serveerstertje is alleen maar bezig met mijn bestel briefje.

Dan wordt de paniek nog groter, er komen nog een stuk of zes gasten.

De administratie wordt een nog grotere chaos, eten wordt door de koks klaargezet maar wordt niet geserveerd want op welk briefje stond nou wat ?

Ik zie het warm eten (wat voor Indonesiërs het ontbijt is) meer dan kwartier klaar staan voordat er iemand wat orde in de chaos komt brengen. Ik maak nog meer chaos als ik nog een kopje thee bestel (want waar is de thee zetter) en een asbak vraag (oeps, daar zal ook wel personeel voor zijn).

Ik heb de tijd (het regent toch) en kijk met verbazing het hele tafereel af.

Tegen tien, mijn ontbijtje zit erin, wordt het eventjes droog. Vanuit mijn resort is er nog een richting waar ik nog niet geweest ben, de straat richting vulkaan.

Onderweg wordt ik een aantal keer gevraagd of ik de vulkaan op ga, hahaha. Na een kwartiertje stiefelen zit ik weer onder een afdakje te schuilen om daarna maar snel terug te keren naar mijn balkon en kamer.

Het stopt niet meer met regenen, de vulkaan is het merendeel van de dag buiten beeld. Ik heb koude handen en voeten.

De grote vraag voor vandaag is:

Blijf ik hier of vertrek ik.

In mijn plan wilde ik nog naar Tondano, daar is een meer en een hele aparte markt waar ze vleermuizen, ratten, slangen, honden slachten en verkopen. In deze regio wordt alles gegeten. Op zich heb ik deze markt in 2009 al eens gezien……….maar Tondano ligt niet zoveel hier vandaan, ligt dus ook hoog en het weerbeeld is net zo als hier, slecht. Er zijn kleine hotelletjes in de buurt maar de reviews liegen er niet om, die zijn ook slecht. Er zijn twee opties buiten het stadje, een vergelijkbaar met hier en de andere ligt aan het meer maar is van een heel hoge prijsklasse.

(Ik heb ze nog gebeld maar door de telefoon kan je niet pingelen).

Stel dat ik toch kies om naar Tondano te gaan en kom daar op mijn kamer in de regen te zitten ? Bezoek aan de eerder genoemde markt is wel leuk maar in de regen ? Of een klein hotelletje met geen faciliteiten waar je nergens buiten kan zitten ?

Ik ga even wat drinken in het restaurant (wat aan alle kanten open is). Met mijn drankje voor mijn neus zit ik te blauwbekken van de kou.

Mijn andere optie is nog:

Terug waar ik vandaan kom. De temperatuur is daar aangenamer. Ik kan buiten zitten bij het zwembad ook als het regent. De temperatuur van het zwembad is een stuk aangenamer tov hier. Het ontbijt buffet is er heel goed en er net zoals hier geen flikker te doen :-)

Maar ik heb nog acht dagen te gaan……ik zal vanavond iets moeten beslissen, wat weet ik nog niet.