Vloeken, tieren, regen, falende systemen

Zondag

Het heerlijke na twee weken jezelf wassen met kapotte kranen, emmers en een mandi, kortom met koud water, is een heerlijke warme douche.

Kniesoor is diegene die klaagt over de bijna verstopte afvoer waardoor het water bijna de slaapkamer inloopt en dat je uren daarna nog natte voeten krijgt als je naar de toilet moet.

Toilet gebruiken zijn hier ook niet wat wij gewend zijn, er is een houder om een rol op te hangen maar rollen zijn er niet. Ik krijg een doos tissues.

In veel restaurantje hier staat het toilet papier als vorm van tissues wel op tafel. “Ruilen” denk ik dan.

Vannacht is het weer een uurtje gaan regenen, de deur naar mijn balkon waaide daardoor open. Maar verder goed geslapen.De dominee laat wel zijn bellen luiden om zeven uur maar ik draai mezelf nog een keer om.

Het is zondag, een vrije dag.

Rond negen uur zit ik op de Beach (die nog steeds geen Beach is) voor mijn Javaanse Jongen. Het briesje is nu nog verfrissend. En dan het beloofde ontbijtje op het balkon. Ik moet nu wel zelf de koffie zetten en daarna de koffie kopjes afwassen :-)

Nadat ik mijn vuile kloffie heb afgegeven voor de laundry service loop ik even de straat van het dorp in, nou ja, dorp, huisjes aan wederzijdse kant van een drukke weg. Het is nu, op zondagochtend nog rustig, alleen bij de kerk staat het vol met auto’s, brommers en motoren.

Christelijk gezang komt uit de kerk.

Ondanks dat het vannacht geregend heeft is het nu wel blauw met bewolking en wat meer wind ten opzichte van gisteren. Op de Beach ga ik met mijn I pad wat dingen uitzoeken.

Morgen moet ik naar “Kantor Imigrati”, een visum verlenging aanvragen. Actuele informatie is moeilijk te achterhalen maar ik kom er wel achter dat ze vanaf acht uur open zijn.

Ik moet mijn paspoort, kopie ervan, kopie van ticket in ieder geval bij hebben. Er moeten vingerafdrukken en een foto gemaakt worden. In het slechtste geval moet je 3 x op het “kantor” komen alhoewel er ook berichten zijn dat je het paspoort moet inleveren en later in de week het weer op moet komen halen.

Ik regel bij de receptie vervoer, heen en terug. Een Ojec kunnen ze hier niet regelen dus zal het met een taxi moeten.

Dan de tweede opgave: hoe kom ik van hier naar de Banda eilanden. Ook daarover staat op internet alleen jaren oude informatie. Er gaat volgens die informatie twee keer per week een veerdienst. Welke dagen wordt mij niet duidelijk.

Dat wordt deze week naar het kantoor gaan maar dan moet ik eerst zeker weten wanneer mijn visum klaar is.

Ineke, die ik heb leren kennen in Maleisisch Borneo (lang geleden hè Ineke) heeft al gereageerd dat Banda geweldig moet zijn. Ik heb haar een e-mailtje gestuurd voor tips voor een hotelletje of guesthouse. Ineke, als je dit leest kijk even in jouw mail :-)

En zo vliegt de ochtend voorbij. Na twaalf trekt de lucht weer helemaal dicht. Het spikkelt constant wat lichte motregen, net genoeg om er niet op uit te gaan maar ook te weinig om jezelf op te sluiten. Het waait zo dat ik op mijn balkon genoeg nat wordt dus verblijf ik zowat de gehele dag op de Beach waar overigens weinig tot niets te doen is.

Tussen de buitjes loop ik nog eens een uurtje over de de drukke weg, door het dorp………waar ook niets te doen is. Wel uitkijken want je wordt hier zomaar uit je hemd gereden. Er wordt behoorlijk hard gereden, de weg is smal en ondanks dat het hier links rijden is gebruiken ze liever de andere kant van de toch al smalle weg…..en daar loop jij dan ook nog.

De wandeling is echter van korte duur, het gaat regenen en nog harder regenen. En zo zit je dan, onder het afdak op the beach welke geen Beach is (ik blijf het herhalen). De internet verbinding is daarbij ook nog eens bagger. Dus jezelf wat vermaken met internet is er ook nog eens bij. Laat staan dingen opzoeken voor later op mijn reis.

Het regent zo hard dat gaan eten verder op in de straat er zelfs niet hij is dus ik bestel maar bij de Beach, die geen Beach is maar mijn avond eten. Nasi Goreng Speciaal, maar dan van de slechtste soort tot nu toe.

Verveeld ga ik nog maar een warme douche nemen en op tijd naar bed. Met de haperende internet probeer ik nog wat Nederlands nieuws mee te krijgen maar bij jullie is er ook niet veel gebeurd.

Ik heb een televisie op mijn kamer maar ook dat beeld is zo slecht dat ik hem na vijf minuten maar weer uitzet.

Ik denk maar, morgen een nieuwe dag en nieuwe kansen, welterusten.

Maandag,

Ik sta op de afgesproken tijd, om acht uur, klaar om naar “kantor Imigrasi” te gaan maar dat wil nog niet zeggen dat mijn, eerder afgesproken, vervoer er ook is. Die moet nog even wakker gebeld worden denk ik.

Eenmaal bij Kantor Imigasie wordt ik, buiten al, netjes opgevangen en begeleid naar de ruimte waar ik moet zijn, naar het juiste loket. Een allervriendelijkste dame staat mij te woord.

Als ik aangeef wat ik kom doen hoor ik binnen 5 minuten dat ik de laatste dag in Jakarta tegen een boete van IND 1.000.000 (€ 61,=) omdat mijn ticket één dag te laat is voor de visum verlenging die ik nu aanvraag. Een andere optie is er niet, regeltjes zijn hier regeltjes.

Ik vloek en tier van binnen maar blijf vriendelijk lachen. Vloeken en tieren zal hier juist het tegenovergestelde effect hebben. Ik probeer, met een glimlach mijn verdriet te laten zien maar helaas “” regeltjes zijn hier regeltjes”.

Dus dan maar beginnen aan de procedure. Ik moet diverse formulieren invullen, handtekeningen zetten, papieren laten zien. Ze gaan met drie mensen aan het werk.

Ze komen zeggen dat mijn visa woensdag al klaar zal zijn. Gelukkig, dan kan ik mijn reis naar Banda gaan regelen………..

Althans…………

Inmiddels zijn er vijf mensen met mijn aanvraag bezig…….er blijkt een storing te zijn. Ze kunnen niet in de systemen.

Ik krijg de keuze, hier wachten maar dat kan een aantal uren gaan duren want zij zijn afhankelijk van Jakarta waar het nog twee uur vroeger is.

Of terugkomen als het systeem weer werkt……waarbij ze mij beloven te bellen als het zover is.

Wederom vloek en tier ik weer vanbinnen met een vriendelijk glimlach. Ik probeer nog een beetje te onderhandelen en vraag ter compensatie die enen dag extra visum maar “ regeltjes zijn regeltjes”.

Ik ben dus om tien uur weer bij mijn hotel, neem mijn ontbijtje op mijn balkon en ga daarna maar weer zitten op “The Beach” wat geen Beach is. Hier zit ik dan, alleen, gelukkig wel met een blauwe lucht en lichte bewolking.

Het internet systeem hier werkt nog steeds niet goed maar na een aantal keren klagen lijkt het net weer te gaan werken.

Een ander systeem wat hier storingen veroorzaakt is de ATM hier naast het hotel, gemakkelijk zo’n pin apparaat naast de deur. Het werkt maar er staat wel een grote “Windows” storingsmelding op het scherm. Ik vloek en tier weer vanbinnen. Nadat ik nagevraagd heb krijg ik de garantie dat hij wel geld geeft. Het is alleen gokken of ik de goede knoppen indruk want ik kan door de foutmelding niets lezen.

Taal selectie Engels, pin invoeren, geld bedrag kiezen, savings……..en jawel, er komt geld uit en ik krijg het pasje ook nog terug.

Op de Beach zit ik nu, alleen, te wachten op het volgende.

Half twaalf, ik krijg een telefoontje van “Kantor Imigrati”. De storing gaat zeker nog de hele dag duren. Ze zullen mij morgenvroeg weer terugbellen.

Ik vloek en tier wederom van binnen.

Er komt wat meer bewolking en zit mij af te vragen wat ik kan doen……..ten zuiden van hier ben ik al geweest, een dag trip plannen naar het andere deel van Ambon krijg ik alleen geregeld met een taxi en kost de hoofdprijs.

De stad in (ook met taxi) daar heb ik niet zo’n zin in omdat ik dat de eerste week al gezien heb.

Dus ik zit mijn tijd maar uit op the Beach, wat geen Beach is……..

Verkassen is geen optie, dan kom ik terecht in een stads-hotel verder van het “Kantor Imigrasi”.