Op de Ojec met Simon

Met enige twijfel sta ik deze morgen op. Ik wil twee dingen geregeld hebben:

Een Ojec (brommer taxi) die mij zaterdag ochtend naar Haria brengt voor mijn bootreis terug naarTeluhu (Ambon) en een tweede Ojec voor vandaag een tour te gaan maken buiten dit stadje.

Tot negen uur is de “nachtploeg” in het hotel maar mijn verwachting van hulp door de “dagploeg” is niet zo groot. Ik waag het maar eens te proberen bij de “nachtploeg”.

Wonder boven wonder gaat een jongen de straat op, roept iemand en in de kortste keren staat een Ojec voor mijn neus. Er is nog wat onduidelijkheid over de tijd van afvaart van de boot dus neem ik het zekere voor het onzekere en spreek af met deze Ojec dat hij zaterdag ochtend om zes uur hier is om mij naar de haven te brengen. Waarschijnlijk te vroeg maar liever een uur te vroeg dan 5 minuten te laat.

De prijs is ook nog eens de helft van de Ojec die ik had om van de haven hier te komen INR 20.000 (€ 1,24)

Nu nog de tweede Ojec, voor een tour vandaag. Ik wil een uurtje of vier weg, een beetje de omgeving verkennen. De jongen die de eerste Ojec van straat plukte biedt zich aan om mij rond te leiden. Veel ervaring als gids heeft hij niet, stelt zich dan ook bescheiden op. Het regelen is een gesprek via onze beide telefoons met Google Translate.

De prijs INR 200.000 (€ 12,50) zal wel wat te hoog voor vier uur maar is zeker goedkoper dan het aanbod wat ik de eerste dag hier gehad heb. De gun factor speelt ook een rol mee. We spreken af van tien tot twee. Ik heb op een weer app gezoen dat het wel eens kan gaan regenen in de namiddag.

De route die we afleggen gaat via een aantal dorpen rondom de baai van Saparua stad. Paperua, Booi, Haria dan terug naar Saparua stad en dan de andere kant op. Timur, Ullath en Ouw.

Vergeef mij als ik de namen niet goed heb, het geluk is dat jullie het toch niet weten :-)

In het dorp Paperua heb ik gisteren al foto’s gemaakt dus rijden we daar verder en maken een wandeling door een aftandse plaats wat ooit van buitenlanders is geweest, die zijn er met het geld vandoor gegaan waar de plaatselijke bevolking zo boos over geweest zijn dat ze alle huisjes en omgeving kapot gemaakt hebben. Toch geeft deze wandeling mooie doorkijkjes naar de zee. Het ligt recht tegenover Saparua stad. Het is een wandeling met veel trappertjes en dat met deze warmte en mijn geweldige conditie is het weer zweten met peentjes. Na de wandeling mogen we weer op de scooter. De warme wind brengt dan ook geen verkoeling maar het voelt wel goed aan. Twee vrienden van mijn gids Simon voegen zich bij ons. Ach, hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

We bezoeken het dorpje Booi waar het ook weer veel trappen lopen is, het voordeel……er is geen verkeer.

Via allerlei betere en slechtere wegen, binnen paadjes gaan we richting Haria. Waar ik het nog niet over gehad heb is de gigantische hoeveelheid zwerfafval en met name de plastic afval. Indonesiërs gooien alles gewoon op straat, zonder enige gêne. Op de weg naar Haria wordt het opgeruimd. Het afval wordt verzameld en……….op veel plaatsen in de fik gestoken. We rijden geruime tijd door de rook van deze branden. Daar kan zelfs mijn Javaanse Jongens niet tegen op.

Op deze reis moet ik zeggen dat ik meer rook, uitlaatgassen, benzine lucht heb geroken dan de groene natuur die je hier ziet. Ik zal eens een dag een foto shoot maken van al het afval wat je tegen komt.

In de buurt van Haria bezoekenbezoeken we een park waar iemand allerlei vijvers heeft gemaakt met vissen en schildpadden. Het kost wel entree INR 50.000 (€ 3,10) en krijg het gevoel dat ik weer in een psychiatrisch ziekenhuis ben beland, enig gevoel van schizofrenie overvalt me.

De vijvers zijn opgebouwd met allerlei stenen waar namen op staan, van alle bezoekers (zie foto’s).

Er wordt mij ook aangeboden mijn naam te laten vastleggen voor het nageslacht maar dan moet ik wel nog even INR 100.000 (€ 6,20) voor betalen. Ik bedank voor de eer en zeg, via Google Translate, tegen mijn gids dat ik niet kan controleren of hij dat inderdaad doet. Mijn gids geeft aan dat ik daar wel een punt heb.

Warm, heet en dorstig keren we terug naar ons hotel om bij de overburen even een koude fruit drank te nuttigen.

Deel twee van de tour gaat de andere kant op. De berg op, naar een plaats waar Patimuri, de Indonesische verzetsheld zijn aanval tegen de Nederlanders zou hebben voorbereid. Vanaf hier zou je vroegen Fort Duurstede hebben kunnen zien, maar dat was vroeger.

Via een mooie kustweg passeren we de twee laatste dorpjes. Overal zie ik, ook afgelopen weken, kruisen langs de weg, eerst dacht ik voor verkeersslachtoffers maar dat zouden er wel heel erg veel zijn. De kruizen zijn echter om Pasen te verwelkomen.

Waar de weg doodloopt, in het dorp Ouw, keren we om. Aan de kust roken we nog een Javaanse. De kust die, voorzover ik die gezien heb vooral afgebakend is met een betonnen wal, geen echt strand leven hier.

We zijn mooi om twee uur terug bij het hotel.

Warm, heet, bezweet betekent even in Power Nap in mijn airco kamer en dan een pot thee leegdrinken om het vocht aan te vullen. Mooi op tijd terug want het gaat even later (dan wel zachtjes) regenen.

Met de pot thee even dit verhaaltje optekenen, uploaden.

Vanavond mijn rugzak inpakken zodat ik morgen om zes uur hier kan vertrekken, eten bij de overburen.

Ik ga terug naar Ambon, daar zit ik komende week om mijn visum te verlengen (dat gaat enkele dagen duren) en de rest van Ambon, wat ik nog niet gezien heb, te bezoeken. Ik heb een beoogd hotelletje in mijn hoofd, 5 km ten zuiden van Ambon stad, aan zee maar helaas geen strand of zwembad……….We zullen zien.