Reizen is vooral wachten

Om 16.00 uur melden in de haven, dat was de instructie. Ik ben liever een uur te vroeg dan vijf minuten te laat.

Als ik aankom in het gedeelte waar de Pelli boot vertrekt is het nog redelijk rustig. Ik loop met mijn ticket in de hand, te zoeken waar ik moet zijn. De terminal ziet er erg gesloten uit. Een paar dames vragen mijn ticket en zeggen dat ik bij hen moet wachten. Op de stoep van de terminal. Er worden gelijk -tig selfies genomen met grote hilariteit.

Geen enkele zit gelegenheid. Naarmate de tijd verstrekt wordt het steeds drukker. Je kan de haven niet zien, je kan de boot niet zien.

Het ontbreekt totaal aan informatie. Daarbij spreekt zowel niemand Engels.

Na tweeeneenhalf uur lijkt er wat beweging te komen, op drie aftandse machines worden de boarding passen uitgeprint. Twee van de drie apparaten krijgen ze niet aan de gang. Het apparaat wat het wel doet heeft regelmatig een storing

Het ontbreekt nog steeds aan informatie. Niets is vervelender dan te wachten op iets zonder informatie.

Mijn record wachten stamt uit 1998 toen ik in Varanasi, India zat te wachten op de trein, die 12 uur te laat was.

Wachten en wachten, tot vervelens toe wachten. Zo nu en dan een klein, niet bevestigd berichtje, de vertrektijd van zes uur wordt zeven….acht…..negen……tien uur. Om negen uur wordt er eindelijk ingescheept. Porters komen om de grote hoeveelheden bagage aan boord te sjouwen. Jesus, wat mensen toch niet bij hebben.

Maar ik sta aan boord, er wordt mij direct een cabine aangeboden, natuurlijk tegen een forse bijbetaling INR 600.000 (€ 36,60). Dit t.o.v het economie kaartje van INR 120.000 (€ 7,23).

De keuze, een volle slaapzaal van 60 of meer personen en gebrekkig sanitair of een eigen twee persoons hut met eigen wc.

Ik ben moe van het uren wachten, voel me bezweet en gaar. De keuze is dan snel gemaakt.

Twee bedden met een superdun matrasje. Ik heb de kamer niet alleen maar moet hem delen met diverse kakkerlakken.

Het probleem met de superdunne matrasjes is ook zo opgelost, 2 x superdun is iets dikker.

Uiteindelijk vertrekt de boot om 23.15 in Ambon. Als we Ambon baai uitvaren duik ik mijn koffer in en buiten verwachting slaap ik goed tot om vijf uur de moslims weer van zich laten horen. Ik dacht dat er op zee geen moskee was……..maar wel een boord omroep systeem. Een uur later gaan mijn “buren” ook nog luid bidden.

Ik doezel nog een paar keer weg…..tot om zes uur mijn ontbijt wordt gebracht.

Zonsopkomst op de Banda zee en om 9.00 uur is het al erg warm op het dek. Ik hobbel wat op en neer op het dek, weer even afkoelen in mijn hut. Het is behoorlijk druk aan boord.

Een jongetje van een jaar of vijf komt elke keer naar mijn voor een “vuist” en een “high five”. Als hij mij ziet begint hij al te glimlachen. Moeder en opa hebben er ook lol in. Dat kwam hij al doen voor toen we zaten te wachten voor de terminal.

Als je zolang in de haven moet wachten en dan ook nog zolang aan boord zit leer je bijna iedereen wel kennen.

Verwachtte aankomsttijd: 13.00 uur blijkt ook nog een uurtje later te zijn.

Vanaf tien uur, in de ochtend, zie ik als een wazige vlek, Banda Neira al liggen. Op zee lijkt het dichterbij dan het in werkelijkheid is. Nog zeker drie uur varen.

Onvoorstelbaar dat ze in de zeventiende eeuw deze eilanden al hebben ontdekt in die grote zee.

Uiteindelijk komt het eiland naderbij. Het meest opvallend is het grotere eiland met vulkaan. We varen tussen de eilanden door en het dorp van BandaNeirea komt in zicht.

Eindelijk, ik ben er.

Ik ga mijn lijstje met guesthouses langs. De eerste zit helemaal vol maar hij kan wel een kamer regelen een eindje verderop. Nee dus.

Van een Engelse man kreeg ik, aan boord, dat hij in Vita Guesthouse verbleef, dat is mijn tweede optie.

Zij hebben plaats, de kamer moet nog wel schoongemaakt worden.

Ik neem direct een koude douche, schone kleren aan en even het dorp in om voor vanavond een colaatje te kopen en te kijken waar ik straks ga eten. Het dorp komt, in mijn eerste indruk vriendelijk en relaxed over

Spice café wordt mij aanbevolen door twee Canadezen, die bij mijn guesthouse zitten te wachten op hun taxi bootje om naar de overkant te gaan. Chris, de man die mij de tip gaf voor dit guesthouse, en zijn vriendin nodigen mij uit met hen te gaan eten, andere plaats maar wel gezellig.

De zon gaat net onder, we ga an met z’n drieën eten en dan……… ik ben schoon maar al met al wel moe van het reizen.

Morgen weer verder……….