Bandanaira sightseeing en planning

Het is nog vroeg als de imam weer van zich laat horen. Ik lig nog op bed en heb geen horloge of i-phone bij de hand dus heb geen idee hoe laat het is.

Ik vraag me af of die imam zelf wel is opgestaan of dat hij zijn liedjes afspeelt met een tijdschakelaar, je moet wel gek zijn om elke dag zo vroeg op te staan. Je moet nog gekker zijn om mij elke ochtend zo vroeg wakker te maken.

Tegen verwachting heb ik redelijk geslapen. De airco heeft te weinig capaciteit om mijn kamer echt te koelen. Ik probeer de combinatie uit met de ventilator maar die geeft een zware brom toon zodat ik hem direct heb uitzet.

Dekens en lakens heb je hier niet maar die heb je ook niet nodig. Poedeltje naakt val ik toch in slaap.

Om zeven uur sta ik maar op. Een bakje Molukse koffie, niet mijn favoriet maar ja, je moet toch echt wakker worden.

Een van de eerste vragen,mals je ergens aankomt, is hoe je er weer wegkomt.

Navraag leert al snel dat je hier niet zomaar wegkomt. Om vanuit BandaNeira verder te reizen kan je alleen met dezelfde boot terug als waar ik mee gekomen ben. Naar Ambon dus.

Optie twee is een klein propeller vliegtuigje maar die capaciteit is klein en er is een bagage limiet van 10 kg. De enigste bestemming van hieruit is Ambon.

West Papua is geen optie voorzover ik nu kan nagaan.

De tweede vraag is: wat te doen om hier iets te gaan zien. Ik heb vandaag en morgen uitgetrokken om Banda Neira te bekijken. Dat kan te voet. Het dorp is niet al te groot.

Ten zuiden van hier ligt het grootste eiland Banda Besar. Dit is het eiland waar de nootmuskaat vandaan komt. Het guesthouse gaat contact opnemen met een gids die mij (mogelijk) daar rond kan leiden. Ook prijzen zijn niet bekent.

Vraag drie is: hoe kom ik op Hatta, het kleine eiland wat bekend is van zijn mooie stranden en koralen. De “public boat” naar dit eiland stopt zowat hier voor de deur. Vanmiddag gaat hij al om één uur. Hij vaart om de anderste dag. Dus dat zou betekenen dat de volgende op maandag zal gaan maar dat is niet zeker. Dinsdag of woensdag is twijfelachtig of hij wel/niet gaat.

Het is geweldig plannen hier.

Het ontbijt moet nog beginnen. Gisteren heb ik al moeten doorgegeven wat voor ontbijt ik wil: gele rijst of brood.

Mijn keuze voor brood valt goed uit. Geroosterd brood wat lekker smaakt, met jam en een gebakken ei, verse meloen. Ik vul het aan met een glas warm water waarvan ik met de “Jumbo oplos cappuccino” een beter bakje koffie zet.

Om tien uur is het tijd om de benenwagen maar eens te nemen. Het dorp bestaat uit de vismarkt, eigenlijk bij de buren waar de bootjes naar de andere eilanden aankomen en vertrekken (als ze dat al doen).

Verder bestaat “het centrum” uit twee winkel straten wat meer vergelijkbaar is met een markt dan een winkelstraat. Op mijn gemak struin ik wat rond, vaak begroet door de plaatselijke bevolking.

Ik dwaal wat af van het centrum en neem even plaats aan het water met uitzicht op het eiland Banda Besar, achter mij liggen de twee beroemde forten: “Fort Nassau “, het lager gelegen fort en daarboven “Fort Belgica”(heeft niets met België te maken).

Fort Nassau stelt niet zoveel voor, een ommuring met twee poorten en wat grazende koeien op de binnenplaats en één verdwaald kanon. Geen enkele aanduiding van deze historische plaats, geen verwijzing naar de geschiedenis.

Vanuit dit fort zie ik “Cilu Bintang Estate”, een wat sjieker hotel.

Ineke en Jos hebben daar ooit verbleven en jawel Ineke, de eigenaar kent jullie nog. Hij wist direct dat jullie uit Nederland kwamen.

Ik besloot hier wat te drinken, zodat ik iets van het hotel kon zien en van bovenaf het “fort Nassau” op de foto kon zetten.

Met twee toeristen die daar verbleven heb ik nog even een half uurtje zitten keuvelen. Mooi hotel maar de prijzen liggen dubbel zo duur als waar ik nu ben.

De volgende stap is de trap op, “Fort Belgica” ligt beduidend hoger dan “fort Nassau.”. Dit is vroeger ook de bedoeling geweest om de Bandanezen en de nootmuskaat handel onder de knoet te houden.

Pffff, het is wel heet om al die trappen te beklimmen. De zon staat inmiddels zowat recht boven mijn hoofd. Ik zit maar een stukje onder de evenaar.

Ford Belgica is dan wel groter, heeft een kleinere binnenplaats en heel wat donkere ruimtes, bredere ommuring. Voor de rest ook weinig historische verwijzingen en informatie. Op de binnenplaats zijn ze iets aan het opbouwen, ik denk voor een show of zo.

Naast het omringende uitzicht is er weinig te beleven.

Het is inmiddels zo heet dat ik besluit terug te keren naar mijn guesthouse en voor de deur, in de schaduw met een klein zeebriesje te doen wat de Bandanezen en de drie huiskatten van het guesthouse ook doen:

niets. I

n de straat koop ik nog wat CocaCola uit de koelkast, lekker koud.

Wisten jullie dat “koelkast” in het Indonesisch ook “koelkast” is ?

Om achter nog wat reis informatie te komen wandel ik later nog en naar het “Pelni” kantoor.

Gesloten. Het reisschema wat buiten hangt gaar niet verder dan tot gisteren :-)

Plannen gaat hem vandaag niet lukken enmijn sightseeing voor vandaag zit er weer op. De mensen waar ik gisteren samen mee ben gaan eten, zijn alweer doorgetrokken.

Vanavond ga ik zelf een restaurantje zoeken en…..